γιατι καμμια φορα η συντροφια που χρειαζεσαι δεν ειναι ανθρωπινη.

Για ένα δάκρυ θέλω να μιλήσω.

Η Μαργαρίτα ηταν ανθρωπος πληθωρικος.Αμόρφωτη,μικροπαντρεμενη,με τρια παιδια και εναν άντρα μισότρελο.Για τον εαυτό της δεν μιλούσε ποτέ.

Δεν ξέρω αν της αρεσε να μαγειρεύει,ξέρω όμως πως δεν θα ηταν υπερβολή αν πώ πως τη μισή της ζωή την πέρασε στην κουζίνα.Κάθε μέρα μαγείρευε τουλαχιστον τρία φαγητά.Για να τους εχει όλους χαρούμενους.Τον αντρα,τα παιδιά της και τα ‘γγόνια της.Κι αν τύχαινε να περνάνε μουσαφιρέοι και φίλοι,για ολους ειχε θεση στο τραπέζι της.

Τον εαυτό της δεν τον φρόντιζε.Παράπονο το’χε ο αντρας της να την εδεί με μακρύ μαλλί,μα δεν του το’καμε το χατίρι.Δύσκολος ανθρωπος ο αντρας της,μα τον έφερνε βόλτα και τον αγάπαγε πολύ.

-Τον κακομαθαινεις μάνα,την μαλωναν τα παιδια της.

-Μιλατε και σεις κωλόπαιδα,τους ελεγε χαριτολογωντας.

κι αλλοτε παλι,σε κρισεις ειλικρινειας,ειχε τύχει να τους πει -Εγω παρακαλιέμαι καθε μερα,πρώτα να παρει τον αντρα μου κι υστερα εμένα,γιατι θα σας φορτωθεί σαν το μουλαρι.Γελουσαν τα παιδια της,γελουσε κι ο αντρας της.

Η μαργαριτα μονο γελαγε.Δεν την ειχα δει ποτε μου λυπημενη.Καταπινε σαμπως φαινεται αμασητα ολα της τα φαρμάκια.Μα δεν ξερω αμα γεννιουνται οι αρρωστιες απο τη στεναχωρια.

Και δεν ηταν ουτε 65 οταν εμαθε πως εχει καρκινο.Και ειπε τοτε στα εγγονια της,που ηταν μεγαλα παιδια πια,να μην στεναχωριουνται ουτε για πραγματα που διορθωνονται μα ουτε και γι’αυτα που δεν διορθωνονται.

Δεν νομιζω πως την ακουσε ποτέ κανεις να παραπονιέται για την αρρωστια της.Μοναχα μια φορα,οταν της εβαλαν περουκα με το ζορι ειπε, δεν τα θελω εγω αυταδά τα κολπα,αλλα στο τελος την φορεσε γιατι ηταν περηφανος ανθρωπος και δεν ηθελε να την εδουν ετσι στο νησι.Μα ακομα και τοτε δεν εκαμε στον αντρα της το χατιρι να φορεσει μακρυα μαλλιά.

Τρια χρονια εζησε με την αρρωστια της και μαγειρευε μεχρι και δυο μηνες πριν το μεγαλο της ταξιδι.-Παω να κανω ρεβυθια για την εγγονα μου,ελεγε καθε φορα που κατεβαινα στο νησι.-φάε παιδακι μου να βαλεις κανα κιλο,με μαλωνε συνεχεια.

Τρωω γιαγιά μην ανησυχεις.Γιαγια ειναι ωραια στον παραδεισο?

Για εκεινο το δακρυ θέλω να μιλησω.Για το μοναδικο δακρυ που είχε σημασια!